Segundo C. Escolar. – Artista globala

Segundo Escolar ezagutu nuen atzo. Orain hilabete arte ez nuen haren berririk inoiz izan. Orain artistaz eta pertsonaz maiteminduta nago. Gaur egungo munduan, non miretsiak tutu batekin ‘o’ egiten ez dakiten lausengariak diren, edo antzezle kuxkuxeroak, ezeren kantariak, “youtuber”ak, “influencer”ak, “tick-tocker”ak, entzefalograma lauko nerabeak eta beste hainbat fauna, benetako artistak, artea ekoizten dutenak, eta artea emozioa da, erabat ahaztuta daude, eta txarto bizitzeko arrastaka dabiltza beren obra saltzen ez dutelako.

Bere etxeko horma ugarietako bat

Benetako artista bat ezagutu nuen atzo, sentitzen, entzuten, engainu barik hitz egiten duten  horietakoa, bere obren bidez espresatzen dena eta munduak baztertua daukana. Dagoeneko ez daki non sartu 70 urte baino gehiagoz egin duen obra guztia. Izan ere, bere geneek, sehaskatik, inoiz utzi behar ez zuen bidea markatzen zioten. Bere leinuak markatuta zeukan mundura jaio zenetik. 8 urterekin ikaskideei eskolak ematen zizkien, eta 14 urterekin, haiekin tranpetan ibiltzen zen eta plastikako lanak egiten zizkien “txanpon” batzuk irabazteko.

Jazarriaren, izurritsuaren estigmarekin hazi zen. Bere abizena seinalatuta zegoen, aita kartzelan baitzegoen, inkonformista izateagatik. Amak nahikoa lan izan zuen berak bakarrik hazteko seme-alabak. Bederatzi urterekin, Salamanca jaioterritik Bilbora etortzea erabaki zuten, eta hiri horrek betiko markatuko zuen, nahiz eta egonaldia gogorra egokitu zitzaion. Hemen gizondu egin zen, eta ospea lortu zuen artista eta langile nekaezin gisa.

Benetako artista bat ezagutu nuen atzo, antzinako estiloko arte-maisu bat. Ezinezkoa da sailkatzea. Ez da pintorea, ez eskultorea, ez zeramikagilea, ez forjaria, ez beiragilea, ez bozelatzailea, ez editorea, ezin da sailkatu lantzen duen antzinako beste edozein lanbidetan ere, guztietan aldi berean egiten baitu lan. Nola deitu diezaiokegu arte guztiak bere izatean batzen dituen pertsonaia bati? Moises izan liteke, Legearen Taulekin Sinai menditik jaisten; Errenazimendutik irtendako pertsonaia izan liteke, hutsegitez XXI. mendean jaioa; baina inoiz ez Ilustraziotik, nahiz eta ilustratu autodidakta izan.

Benetako artista bat ezagutu nuen atzo, teknika berrien eta egungo materialen ikertzailea, berak eskatutako forma eman arte horiek menderatzea lortu duelarik. Ia 80 urte dituen arren, lanerako bere gaitasun izugarria ez da murriztu, eta horrek eraman du arte grafikoak, publizitatea, erakusleiho-apainketa, diseinu arkitektonikoa, pintura, eskultura, zeramika, medallistika, beira eta artearen barruan bururatzen zaigun guztia lantzera.

Benetako artista bat ezagutu nuen atzo, bere aurreko 5 belaunaldiek metatutako jakintza guztia bere baitan biltzen duena, guztiak bera bezain artistak, baina berarengan lana, ikerketak, talentua, azken batean, bere jeinua elkartzen dira. Teknika plastikoaren adierazpen guztien menderatzaile titanikoa da, bere indibidualtasuna lortzeko erosotasunetik ihes egin dezakeena, eta horri gehitu behar zaio teknikaren nagusitasuna, edozein teknikarena, guztiak entseatu eta menderatu ditu-eta. Materiaz bere aldaera guztietan maiteminduta dago, eta horiei, zeinahi dela ere, forma ematen die, bere eskuen artean sentitu, laztandu, forma eman beharra daukalako, azken batean, bereganatu beharra daukalako arte bihurtzeko.

Segundo Escolar bere estudioan

Benetako artista bat ezagutu nuen atzo, bere obran zigilu ezabaezin eta nahastezina uzten duelako. Haren etxean, artista guztien etxean bezala, arte-adierazpide guztiak, bereak eta besteenak, nahasten dira, ezin hobeto sekuentziatutako gauzen nahas-mahasi batean, denak erdi ilunantzean, berari ikustea gustatzen zaion bezala. Berak adierazita, eta haren atzetik, eskaileretan gora doalarik milaka aldiz igo dituenaren eta adinak barkatzen ez dionaren patxadaz, paretak ikusten ditugu bere eta beste batzuen mihisez beteak, baita zeramikazko piezak, batzuk landugabeak eta beste batzuk leunduak, zeramika erregogorrezko ontziak, haien gainean bere pintzelak jarri zituelarik bizia emateko eta mirespenez begietsiak izateko, eta horrela hirugarren solairuraino iritsi arte, Gaztelako soroen benetako talaia bat, non begiak margolanetatik pintzeletara doazkigun, mihiseetatik hotzean prentsatutako paperera, haren liburutegi zaindu bakotik margolan multzo batera, marko egoki batez inguratu arte pausatuta daudelarik. Haren mundua da, non bizi eta hil nahi duen.

Lydia alabari omenaldia 

Benetako artista bat ezagutu nuen atzo, non lana konstante bat den, bere bizitza, bere grina eta bere izaera definitu dion pasioaz gain. Zeren eta gizakia, gizona edota emakumea, haren artearen erdigunea delako. Eta haien aurpegiak, normalean begirik gabeak, “Escolar”en tipikoak dira, bere aztarna digitala. Bere lanak definitzen du bera, bere ispilua lez dira, bere zahartu aktiboaren irudia itzultzen dion ispilua. Haren obra denboragabea da, iraunkortasunaren patina eta hondoa ditu.

Gurasoei omenaldia

Atzo benetako artista bat ezagutu nuen, dimentsio unibertsaleko benetako artista bat, baina horren guztiaren gainetik, benetako gizaki bat ezagutu nuen atzo.         

Lerro hauen irakurleren batek artista ospetsu honen lanen bat non ikus edo mirets dezakeen galdetzen badio bere buruari, Algortako “El Redentor” parrokiara jo besterik ez du. Bertan, atetik sartu bezain laster, sei metro eta erdiko altuera duen eta pinu asturiarrez egina dagoen mural bat aurkituko du aurrez aurre, eta bertan kristau fedearen bi une nagusi daude jasota: Kristoren igokundea eta heriotza gurutzean. Harrigarria eta bikainaa.

 

©Javier Campo

Utzi iruzkina

Zure e-posta helbidea ez da argitaratuko. Beharrezko eremuak * markatuta daude

Uso de cookies

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información.plugin cookies

ACEPTAR
Aviso de cookies