NORMALTASUNERA BUELTAN


Normalean honelako ekitaldietara gustura joaten garenok ia hiru urte generamatzan zain. Jesus M.k eta Javi V.k jartzen dioten trebetasun eta gogoak egin dute gainerakoa. Ekainaren 1erako deialdiak egokia zirudien “73ko uzta” berriro elkartzeko “public relations”etako bi handi horiek mimoz egindako programari esker.

Eta eguraldia, zoragarria ─ziur aski, bi pertsonaia horiek badute eragina horren gainean ere─, egokia izan zen beraiek prestaturiko programa osoa betetzeko. Ohiko batzuk falta izateak ez zuen gure gogo-berotasuna eta “gure gauzak” eguneratzeko gogo bizia hoztu. Metroan izandako gorabeherak aparte, iragarritako orduan irten ginen helmugarantz, eta Jesus M. kezkatsuak berehala eman zigun eguneko planaren berri. Inori ez zitzaion axola izan, jatetxearen ezaugarriak goraipatzean, non menu benetan ahogozagarria egingo genuen gero, “barbakoa” deitzea benetan arranparrilla bat denari. Zer axola dio… hango txingarretatik txuleta bikainak puntu-puntuan ateratzen badira! Bat baino gehiago harrituko zuen, ordea, Azpeitia helmuga izanik Loiolako santutegia, San Inazioren jaiotetxea, Olatzeko edo Olazko Andre Mariaren komentua, Enparan dorretxea edo Zezen-plaza ez ikusteak. Egun hartan ez zen leku haien txanda.

Baina programatutako bisitak hasi aurretik, serioak eta ohitura onekoak garenez, lehenengo geldialdia gosari sendo baterako kafetegi egoki batean egin genuen. Tira, praktikan patata-tortilla besterik ez zegoen han, baina 14 ausarton artean ondo menderatu genuen hura. Gorputza indarberrituta geneukan pare-parean dagoen Azpeitiko Burnibidearen Euskal Museoa ikusten hasteko. Hura zen-eta gure eguneko helmuga. Desberdina eta, horregatik, ederra eta ustekabekoa.

Lo primero que llama la atención es el propio edificio de la estación, una edificación de piedra de tres plantas con aspecto de construcción medieval, con un cartel bien visible en el costado donde se puede leer “Azpeitia” y en el que destacan los “garitones” situados en los ángulos del edificio. Es necesario atravesarlo para llegar a la estación donde ya nos esperaba la atenta “Maialen” y calentaba la locomotora a vapor “Aurrera” que nos llevaría a realizar el trayecto entre las estaciones de Azpeitia y Lasao de unos 5 Kms de recorrido. Tras una breve explicación nos subimos a los vagones, ambos de madera, como los que guardamos en nuestra memoria de viajes infantiles, dispuestos a sobrevivir a la “carbonilla” que arroja la locomotora.

Eta bidaia orok bere gorabehera, ez istripua, izan behar duenez, guk ere izan genuen geurea. Bidaia nostalgikoaz gozatzen gindoazela, kilometro bat ere egin baino lehen, balaztada bortitz bat eta ahal genuenari heldu edo oratu behar izan genion. Akazia-enbor bat bide gainera erori eta tren-makina jo zuen, zeinak, zaurituta, bere burdin bihurrituetan baino gehiago bere harrotasunean, atzera egin behar izan baitzuen irteeraraino. Bidaia barik geratu ginen, baina pozik ezbeharrak ez zuelako garrantzi handiagorik izan txasisean mailatu txiki bat baino.

Gidari-lanetan zebilena Museoko zuzendaria ere badenez, berehala beste aukera bat eskaini zigun, hau da, berak gidatutako bisita bat egitea Museo osoan zehar: 1992an inauguratua, Europako tren-bildumarik onenetako bat dago bertan, mota guztietako ibilgailuekin: lurrunezko tren-makinak, dieselak, elektrikoak eta hainbat motatako bagoi eta kotxeak. Euskadiko makina-erreminten multzorik osoenetako bat du, Urolako Trenbidearen tailer mekanikoa izandakoa. Instalazio hura 1925ean inauguratu zen, eta garai hartan zegoen bezalaxe mantentzen da. Azken batean, erakutsi zizkiguten lau guneetan ez dago txoko bakar bat ere trenari lotutako elementuren bat barik, bikaina kantitatean eta kalitatean.

Museoko gure gidari eta zuzendaria (Juanjo Olaizola du grazia), edozein matxura konponduz eskuak zikintzeaz gain, trenei buruzko jakinduria-putzu bat da, erraz eta ulergarri berba egiten du, eta bizkortasun mental izugarria du, umore handiarekin, umore gipuzkoarra noski, guztiok miretsi genuena. Haren azalpenak laburrak eta zehatzak izan ziren, oso didaktikoak, dinamismo eta xehetasun handikoak, eta hori eskertzen da, zerikusi handia zegoelako eta denbora mugatua horretarako.

Lurrun-garabi bat ikusi genuen, zubi birakari bat eta haren biribilgunea, kotxetegiak, Bilboko eta Donostiako hiri-garraioak, tailer elektromekaniko bat, transformazioko azpizentrala eta tren-munduari buruzko objektu eta tresnen unibertso oso bat, antzinako billete edo txartelak barne. Baina denborarik ez eta ezin izan genuen ikusi geltokiaren eraikineko bigarren solairuan zegoena, adibidez, uniformeen eta erlojuen gelak, beste une batean bisitatzeko modukoak.

Azpeitia-Lasao treneko txartela, zulatuta
Trenera igotzeko zain

 
 

Geltokiaren eraikina

 
Ezbeharraren aurretik
Ezbeharraren ostean
 
Juanjo azalpenak ematen mundu osoko tren-makinak,
tranbiak eta bagoiak dituen pabiloian.
“Echeverría” tren-makina 1924koa
 

Ibilaldia guk geneukan denborara egokitu zen, eta 13:15ean mikrobusera igo behar izan genuen. Mikrobus hark Oriora eraman gintuen eta han, 14:00etan, gure zain zeuden, jatetxera sartu aurretik, bertako txakolina dastatzeko aperitibo batekin.

Jatetxera iristeko azken zatia errepide bihurgunetsu eta estu batetik egin genuen, baina goian parajea handikiro eta edertasun guztian agertu zen, oskarbi-oskarbi eta tenperatura atsegineko egun hartan. Katxiña Txakolin Upategia 8 hektareako mahastiaren erdian dago; mahatsondoak hegoaldera begira daude, hegal edo maldan kokatuta, eta goitik Oria itsasadarraren ikuspegi zoragarriak daude.

Euskal baserri tipikoa, mahastiz inguratua eta aperitiboak hartzeko orube egokia duena

Han zeuden gure zain, ongietorriko lorategian, “Hondarribi Zuri” mahats-barietateaz diseinatutako etxeko txakolina prest zutela guk dasta genezan, mendrezka-pintxo, antxoa gazitu eta itsas zapore biziko algekin, sarrerako gisa atera zizkigutelarik, edariekin ezin hobeto uztartuta. Zer esan daiteke burbuiladun txakolin hartaz, Agustin ospetsuak esango lukeen bezala, “gaseosa” dirudienaz! EEsaten du publizitateak: “Ardo honek fruta-gustua du, eta Kantauri itsasoko brisarekin uztartuta, freskoa, dardarkaria, fruta-gustukoa eta fina da. Aromaren intentsitatea oso ondo banatzen da ahoan, eta gustu atsegin eta iraunkorra uzten du”.  Esanda geratzen da.

Egia esan, lekuak limurturik, oso ondo sartzen zen, eta kanpoko egonaldia oso atsegina izan zen.

Barruan, hitzarturiko menua dastatzeko prestatu ginen: abakando-entsalada, aurkezpen zainduarekin, produktua ugari, eta entsaladak bere puntuan zuen ozpin-olioa; gero, plater izarra: bisigua arranparrillan, Orioko erara; oso ondo errea eta zapore bizikoa; eta PREMIUM zahar txuleta bat, ahoan desegiten ziren pikillo piperrekin. Postreak ez ziren aurreko guztia baino gutxiago izan.

Horri une oro adi-adi zeuden zerbitzarien arreta fin eta hurbilekoa gehitzen badiogu, zerbitzu azkar eta dotorea, eta gure lan-iraganari buruzko solasaldi adiskidetsu eta lasaia, esan dezakegu esperientzia bikaina izan zela, lekua ikusgarria dela eta erabiltzen duten materiala ezin hobea.

Oria itsasadarra eta mendi-hegaleko mahastiak lorategitik ikusita.

Azken batean, bizi izandako guztiagatik, ikusitako, jandako eta edandako guztiagatik luzaroan gogoratzeko eguna. Eta, jakina, hori guztia lagunarte onean, diziplinaz eta esker onez. Dagoeneko hurrengo irteeraren zain gaude, ea azkeneko honen marka hausten duen, gauza nahiko zaila, baina betiko antolatzaileek ziur lortuko dutela.

Arrainak eta haragiak txingarretan egiteko arranparrilla
Produktu hobezina puntu-puntuan prestatuta.
 

 

Ahaztezina izan zen egun bateko bazkalostea.

 


 

BILERAREN ARGAZKIAK

Utzi iruzkina

Zure e-posta helbidea ez da argitaratuko. Beharrezko eremuak * markatuta daude