Bidaia diseinatu genuenean uko egin genion Likaw-etik Bilborako itzulera urrats bakarrean egiteari, dagozkion eskalekin. Horrek esan nahi zuen Hehora arte errepidetik etenik gabe joan behar genuela, handik hegazkina hartu Yangonera, aireportuan itxaron 17:55etatik (teorian) +1 egunaren 01:05ak arte, eta hegaldiak joan elkartzen Bilboraino. Izugarria. Nahiago izan genuen eguna libre izatea Yangonen atseden hartzeko eta nahi genuena egiteko.
Aurreko gauean, joan aurretik, San Yuk hotelarekin negoziatu zuen check out-a 14:00ak arte atzeratzea eta, gero, maleten bila etortzea, haiek kontsignan uzteko. Hegazkina irteteko ordura arte logela bat edukitzen saiatu ginen, atseden hartzeko, baina ezinezkoa izan zen.
Gosaldu ondoren, Gorkarentzat saskibaloiko ekipazio baten bila joan ginen gure gidak gomendatu zigun dendara. San Yuk idatzitako paper bat erakutsi genien, futboleko kamisetak eta frakak erakutsi zizkiguten, eta saskibaloikoak izan zitezkeen (ala ez) kamiseta kutre batzuk.
Telefonoz deitu zioten, eta harekin hitz egin ondoren, ez zituztela jakinarazi zidan. Senideak utzi eta guri laguntzeko prest azaldu zen (nik ezetz esan nion) eta, azkenean, 8€-ren truke erosi genuen Myanmarreko futbol selekzioaren ekipo ofiziala.
Hortik Bogyoke Marketera joan ginen edo, Scoot Market deritzona, Myanmarren egon ginen lehen egunean bisitatu genuen tokia. Goitik behera zeharkatu genuen, presarik gabe, besteak beste, lehen bisitan Begori gustatu zitzaion alkandora baten bila… baina saldu zuten.
Erosketa batzuk egin genituen, gutxi batzuk, beste toki batzuetan erositako oroigarri ugari genituen eta jada. Besteak beste, 6 zopa-koilara, hemengoen desberdinak zirelako.
Behin bakarrik erabili ditugu, kuriositatez.
Hotelera itzuli ginen azken erosketak sartzeko, dutxatu eta check out-a egitera joan ginen.
Gure kontura jan behar genuen, eta luxuzko merkataritza gune batera joan ginen, bigarren egunean bisitatu genuen Meliá hotelaren ondoan. Oso arrazoi boteretsua zegoen. 36 ºC-tan geuden ofizialki itzalean. Nik uste dut gehiago zirela. Hezetasun handia zegoen eta oso nekagarria zen kaletik ibiltzea. Eta han, klimatizagailua ongi zebilen.
Gerturatu ahala, etorbidearen amaieran Swedagoneko Pagoda ikusi genuen. Urre koloreko eguzkiaren isla, haren tamaina ikaragarria, eta muinoaren gailurrean kokatuta, ikaragarria zen.
Oker ez banago, korear janaria hautatu genuen, aina ongi gogoratzen dudana ordaindu behar izan genuen prezio altua izan zen, ohituta geundenaren ondoan. Bilbo zirudien. Aberatsen zonan geunden, zalantzarik gabe.
Zentroa beteta zegoen, birmaniar gazte pijoz gehienbat. Herrialdean dagoen minoria horrez. Askotan hitz egin dut haiez. Erdiko patioan, konplexuaren urbanizazioko luxuzko pisuak eta maila handiko autoak saltzen zituzten, eta, berriz ere, gertuko gimnasioan demostrazioak egiten zituzten.
Kafe bat hartu genuen, buelta batzuk eman genituen eta irteten saiatu ginen. Shwedagoneko Pagodara itzultze proposatu nuen, baina kanpoko berriak eta eguzki beteak ez zuen oso gomendagarri egiten. Barrura itzuli ginen.
Zertxobait gehiago hartu genuen, eta pare bat ordu geroago taxian itzuli ginen erdigunera, Sule etorbidera, Shangri -la hoteletik gertu. Kaleetan gora eta behera ibili ginen. Batean gehienbat arabiarrak ziren, dendaz zegoen beteta, eta denda bezala funtzionatzen zuten furgonetak zeuden.
Auzo honen bereizgarria zen lurreko zikinkeria ohikoari zikinkeria gehiago gehitzen diotela.
Argia piztu zitzaidan. Gogoratu nuen goizean egon ginen kirol dendatik ez oso urruti halako arropa saltzen zuen denda bat ikusi nuela begi bistaz. Hara joan ginen.
Ixteko orduan iritsi ginen, baina utzi ziguten sartzen. Hainbat solairu igo genuen eta han zeuden bilatzen genituen alkandorak eta kirol prakak. Hori bai, herrialdeko ezkutua eta izena aparte saltzen ziren. Uste dut 5,60€ ordaindu genuela dena, eta markakoa zen, guretzat ezezaguna, baina markakoa. XXL neurria, hemengo L baten baliokidea, baina birmaniarren batez besteko altuera kontuan hartuta, ez zen harritzekoa. Gorkak, bere 1,80arekin, bere selekzioan pivota izan zitekeen.
Lehen egunean Yangonen aipatu dudan dorreko jatetxera itzuli ginen afaltzera.
Oraingoan, denok izokina. Tasmaniakoa. Gozo-gozoa zegoen.
Hotelera itzuli ginen eta San Yuren zain egon ginen tabernan Gin Tonic bat edaten.
Beti bezala, garaiz iritsi zen, adostutako ordua baino zertxobait lehenago ere. Aireportura eraman gintuen, eta fakturatzeko ilaran utzi gintuen. Merezitako eskupekoa eman eta joateko eskatu genion eta hala egin zuen. Baina fakturatzea tokatu zitzaigunean iritsi zen nahasmendua, Bilbo eta Hong Kong bitarteko joaneko bidearen deskribapenean esan nuenarengatik.
Yangon – Bilbo
Joaneko eta etorriko ibilbideak desberdinak ziren: Yangon – Hong Kong – Londres – Bilbo.
Fakturatzera joan ginenean, mostradoreko azafata ia zoratu egin zen. 6 fardel utzi genizkion, hiru bikoteko, baina makinak ezin zuen baimendu. Asko galdetu ostean, lortu zuen arazoa zein zen ulertzea. Joaneko hegaldian kabinako trolleyak gurekin eraman genituen, lau fardelen fakturazioa ekarri zuena, eta Britishek edo bere sistemak edo Birmaniako kontrolak, ez dakit, itzuleran ez zigun uzten joanekoan baino fardel gehiago fakturatzen. Kabinako trolleyak gurekin eraman behar genituen orain ere.
Azken bidaiarako hegazkineratzeko txartela ere ez ziguten eman, Londrestik Bilborako bidaiarako.
Bagenekien maletak jomugara arte zeudela fakturatuta, baina guk hegazkineratzea Londresera arte bakarrik genuen.
Lehen gaia konponduta, atzerritarren irteera-kontroletik igaro izan behar genuen pasaporteekin, bisatuekin, etab., eta handik sartu ginela egiaztatzeko.
Hong Kongerako hegaldira igo ginen hurrengo eguna hasterakoan (01:05 – 05:00 Dragonairrekin, KA251 hegaldia). Oraingoan bidaia oso atsegina izan zen.
Hong Kongeko aireportuan itxaron behar izn genuen. Nahiko fresko egiten zuela harritu gintuen. Dendak eta kafetegiak itxita zeuden, eta ordu horietan hegaldirik ez zegoenez, ia bakarrik geunden.
7:30ak inguru ireki zuten lehen establezimendua. Horri esker, geunden terminalean gosaldu genuen. Bi ordu eta erdiko itxarote neketsua eta aspergarria izan zen.
Hurrengo hegaldia Hong Kong-etik Londresera izan zen, Cathay Pacific Airways-rekin CX257, 09:40 – 15:00 (tokiko ordua, aurreikusitako 12h 20’-ko hegaldia). Bitxia zer nolako itzulia eman zuen. Aurreko eserlekuko bizkarraldeko pantailan ikusi genuen bezala, Beijing-etik igo, Ulan Bator-etik gertu igaro, gutxi gorabehera transiberiarraren ibilbidetik jarraitu eta iparraldetik Ural mendiak gainditu ondoren, San Petersburgo, Kopenhage eta Amsterdam-eko bertikala gainditu eta Londresera iritsi ginen.
Danimarkako hiriburuaren eta Herbehereen hiriburuaren artean bidaiatzean, gertu zegoen bidaiari bat gaixotu eta konortea galdu zuen. Amsterdamen geldituko genuela pentsatu nuen. Hegazkinaren atzeko partera eraman zuten eta berehala suspertu zen. Baina hegaldia luzatu zuen.
Londresen intzidente bat izan genuen. Hegazkina 25 minutuko atzerapenarekin iritsi zen eta, teorian, ordubete bakarrik genuen hegazkinetik irten, terminala aldatu, beste hegazkineratze-txartel bat eskuratu, segurtasun kontrolak igaro eta Bilborako hegaldia hartzeko.
Pila bat kostatu zitzaigun hegazkinetik jaistea. Beteta zoan, eta gure eserlekuak nahiko urruti zeuden hegazkinetik irteteko ateetatik.
Fingerraren irteeran, lurreko azafata bat zegoen gure izena garrasika. Gure izena idatzita zuten kartulina batzuk eman zizkigun, segurtasun kontrola arinago igarotzeko, eta esan zigun korrika juteko.
Eskuko ekipajearekin ahalik eta azkarren joan ginen, ilaran eseri ginen kontrola pasatzeko eta Britisheko mostradorera iristean beste azafata bat aurkitu genuen gure zain. Gure izenak esan zituen eta, berak eskuratutako hegazkineratzeko txartelak erakutsiz, esan zigun: “bizkor, bizkor, korrika”.
Amerikako filmetan bezala, Heathroweko aireportutik 2 km. inguru korrika. Ziztu bizian. Neskak etengabe esaten zuen: “bizkor, bizkor”. Eta, hara iritsi ginen, hegazkineratzeko atera…Bartzelonarako hegaldi batena. Bilbokoa galdu genuen, eta zuzenean hegazkineratu gintuzten honetan. Baina sarbide atean bertan, Bartzelona-Bolbo hegaldi baterako hegazkineratze-txartelak eman zizkiguten.
Ia hutsik zegoen hegazkin batera igo ginen eta, El Prateko aireportura iritsi ginenean, denbora bagenuen, baina ez asko zerbait jateko. Beno, a ze nolako prezioak: 3,65€ litro erdiko ur-botilarengatik. Ikaragarria.
Bilborako hegazkina, Vuelingekoa, garaiz irten eta iritsi zen. Loiun 19:00etan egon ordez 21:55tan geunden. 5 minuturengatik ez genuen kalte-ordainak jasotzeko eskubidea izan.
Susmoa genuen maletan ez zirela iritsi. Hala izan zen. Iberiaren mostradorera joan ginen, eta gure gorabeherak kontatu genizkien, baita fardelak Londresen egongo zirelako susmoa ere, uste baikenuen ez zutela denborarik izango planen aldaketa jarraitzeko. Haien trazabilitate-sistemari esker, berehala aurkitu zituzten. Bartzelonan zeuden. Kasu egin zigun neskak ziurtatu zigun aireportu hori eta Vueling konpainia ezagunak direla hegazkintzaren inguruko munduan ekipajea galtzeagatik.
Hurrengo goizean, arazo gabe ekarri zizkiguten etxera.
